امام حسن علیه السلام : کَفاکَ مِن لِسانِکَ أوضَحَ لَکَ سَبیلَ رُشدِکَ مِن غَیِّکَ ؛ [ . بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 114 .]
همین مقدار بهره بردارى از زبانت برایت بس که راه هدایت را از گمراهى برایت آشکار مى کند .
امام حسن علیه السلام : ولَعَمری إنّا لأَعلامُ الهُدى و مَنارُ التُّقى ؛ [ . تحف العقول ، ص 233 .]
به جانم قسم که ما پرچم هاى هدایت و نشانه هاى روشن پرهیزگارى هستیم .
امام حسن علیه السلام : مَن تَذَکَّرَ بُعدَ السَّفَرِ اعتَدَّ ؛ [ همان ، ص 236 .]
هر که دورى [راه] سفر را به یاد آورد ، آماده خواهد شد.
امام حسن علیه السلام : المِزاحُ یَأکُلُ الهَیبَةَ ؛ [ بحار الأنوار ، ج 78، ص 113 .]
شوخى هیبت را مى بَرد .
امام حسن علیه السلام : إنَّ مُعاوِیَةَ نازَعَنی حَقّا هُوَ لی فَتَرَکتُهُ لِصَلاحِ الاُمَّةِ و حَقنِ دِمائِهِم ؛ [ . بحار الأنوار ، ج 44 ، ص 30 .]
معاویه در حقى که از آنِ من بود با من ستیز کرد و من براى صلاح امّت و جلوگیرى از ریختن خونشان آن را واگذاردم .
امام حسن علیه السلام : ما أنَا بِمُذِلِّ المُؤمِنینَ ولکِنّی مُعِزُّ المُؤمِنینَ ، إنّى لَمّا رَأَیتُکُم لَیسَ بِکُم عَلَیهِم قُوَّةٌ سَلَّمتُ الأمرَ لأِبقى أنا و أنتُم بَینَ أظهُرِهِم ، کَما عابَ العالِمُ السَّفینَةَ لِتَبقى لأِصحابِها و کَذلِکَ نَفسِی و أنتُم لِنَبقى بَینَهُم ؛ [ میزان الحکمه ، ح 1051 .]
من نه خوارکننده مؤمنان ، بلکه عزّت بخش آنانم . وقتى دیدم شما در برابر دشمن قدرتى ندارید ، کار را به او واگذاشتم تا من و شما در میان آنان باشیم . همچنان که آن فرزانه [خضر] کشتى را سوراخ کرد تا براى صاحبانش باقى بماند ، و این چنین است حکایت من و شما تا در میان آنها باقى بمانیم .
امام حسن علیه السلام : إنَّ اللّه َ جَعَلَ شَهرَ رَمضانَ مِضمارا لِخَلقِهِ فَیستَبِقونَ فیهِ بِطاعَتِهِ إلى مَرضاتِهِ ؛ [ تحف العقول ، ص 236 .]
خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه اى براى آفریدگان خود قرار داده تا با طاعتش براى خشنودى او از یکدیگر پیشى گیرند .
امام حسن علیه السلام : ما تَشاوَرَ قَومٌ إلاّ هُدُوا إلى رُشدِهِم ؛ [ . تحف العقول ، ص 233 .]
هیچ گروهى با هم مشورت نکردند ، مگر آن که به راه پیشرفت خود رهنمون شدند .
امام حسن علیه السلام : اَلإخاءُ الوَفاءُ فِی الشِّدَّةِ وَ الرَّخاءِ ؛ [ . بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 114 .]
نشانه برادرى ، وفادارى در سختى و آسایش است .
امام حسن علیه السلام : مَن عَدَّدَ نِعَمَهُ ، مَحَقَ کَرَمَهُ ؛ [ . همان ، ج 74 ، ص 417 .]
هر کس احسان هاى خود را برشمرد ، بخشندگى خود را تباه کرده است .
امام حسن علیه السلام : اَلمَعروفُ مالَم یَتَقَدَّمهُ مَطَلٌ و لَم یَتبَعهُ مَنٌّ ؛ [ . همان ، ج 78 ، ص 115 .]
احسان آن است که تأخیرى در پیش و منّتى در پس نداشته باشد .
امام حسن علیه السلام : إذا سَمِعتَ أحَدا یَتَناوَلُ أعراضَ النّاسِ فَاجتَهِد أن لایَعرِفَکَ ؛ [ . همان ، ج 74 ، ص 198 .]
هر گاه شنیدى شخصى آبروى مردم را مى ریزد ، بکوش تا تو را نشناسد .
امام حسن علیه السلام : لَقَد فارَقَکُم رَجُلٌ بِالأمسِ لم یَسبِقهُ الأوَّلونَ و لایُدرِکُهُ الآخِرونَ ؛ [ . إحقاق الحق ، ج 11 ، ص 183 .]
دیروز مردى شما را ترک کرد که پیشینیان بر او پیشى نگرفتند و پسینیان به او نمى رسند .